Pikon
Magbantay at ‘wag manghinawa/Huwag mapagod at magsawa/Kailangang magapi ang kabalbalan/Kailangan putulin ang kasakiman
Magbantay at ‘wag manghinawa/Huwag mapagod at magsawa/Kailangang magapi ang kabalbalan/Kailangan putulin ang kasakiman
Bakit nga ba tayo magtataka?/Naiipon, parang ulan, ang galit/at indignasyon ng mamamayan.
Ang nagtatanong na magnanakaw hindi din malinis trumabaho, pero may tsapa sila bilang kasapi,/ng kapita-pitagang kongreso at senado.
Paulit-ulit na imbistiga,/Puro bulatsi sa Kamara,/Sa Senado ang pambihira,/Nagkumpulan ang linta!
Kami ay nakikiramay,/Kay Huling, Juan at Maria,/Sa pumanaw na hustisya,/At kinitil na demokrasya.
Until death beckoned/With a lesson learned/Death is also immortal/And you live forever.
Dahil, sa papel ng makapangyarihan, walang tinta ang kanyang pangalan./Ang iniwang ulat, pinunit bago pa mabasa ng karamihan./Sa pagitan ng mga pahina, may puwang na hindi na muling naisulat./At sa anino ng katotohanan, may isa na namang binura.
May uuwi sa malapit lang, sa Pasay. May magpa-Pasko sa Antipolo. May maiiwan sa Quezon, City. May ilan namang hindi alam kung kailan at saan uuwi.
Mabuti pa ang lata naibabangon at nabibigyan ng tsansa/Ako’y pinatumba at hindi binigyan ng kahit isa.
Ang bayang Pilipinas ay nabuo, binubuo, at patuloy na bubuuin ng dugo’t pawis ng mga marangal at masisipag na manggagawa tulad nila Nanay Dolly, Kuya Ajin, Ate Elma, at Ate Rosalie. Kaya naman hindi dapat limitado o natatapos lamang sa ika-1 ng Mayo ang pagkilala sa mga uring manggagawa.







