‘Sonata’ ng isang ina
Anak, kung saan ka man/Sa hukay o sa kulungan/Pilit kitang hahanapin/Sa abot ng kaya ay gagawin.
Anak, kung saan ka man/Sa hukay o sa kulungan/Pilit kitang hahanapin/Sa abot ng kaya ay gagawin.
Katok ang kanilang huni sa iyong konsensiya/Sana, baka sakali, sa iyong pag-iisa, sa malayong bayan/Ay marinig mo sila
Lahat ng ‘yan ay bago,/Wow at nakakapanibago,/Ngunit para ba kanino/Ang biglaang pagbabago?
Napunit na damit?/Hustisya, hustisya ang ngayo’y nasasambit./Napunit na damit?/Damhin ang bayang nagngingitngit.
Bonifacio Ilagan’s play will naturally compel theatergoers to examine contemporary armed struggle with the acuity of Andres, an autodidact by description who learn more from the French revolution by reading, and in the course of wooing Oryang, she imbibed the ideas that Andres had imparted, just as Diwa and Plata, understood why peace cannot be achieved under a regime established through violence.
Narito tayo’t tumutugon, tumatapang/Gabay ang diwa ng ninuno nating kababaihan/Umiibig sa bayan, kalayaa’y ipinaglalaban/
Ilan mang bagong Gabriela at Lorena ang kailangan.
Sila’y sumisibol sa dilim, sa ilalim ng liwanag ng buwan,/at sa pinakamahaba nating mga gabi,/ang masilayan ang pag-uunat ng kanilang talulot,/ay parang pagtataas kamao, o pangangako.
Di ko alam kung natamnan na ang mga bukid/o naghihintay sa kanilang pagbalik/Alam ko lang na naitanim na/ang mga binhi ng pagpupunyagi/na kami ang aani/sa Mendiola.
Kung nagrally ang galit sa rally/ay lilibakin ka/
tayo/kung bakit hindi makita/ang kanilang nakikita./ang maramdaman/ang kanilang nararamdaman/na para bang tayo ang manhid sa maraming panahon/at bulag sa katotohanang nangungusap mula pa noon.
The ways of coping with pain and grief are almost tragically showcased in this 2007 Palme d’Or nominee in the Cannes Film Festival starring Jeon Do-yeon and Song Kang-ho. The former went on to become the first Asian to win Best Actress in the said film festival.







