Ni George T. Calaor
Sa umaga ng lungsod
na dati ay umaatungal
ang makina ng dyip
at sipol ng konduktor…
may kakaibang
katahimikan.
Hindi trapik
ang bumara
sa kalsada
kundi gutom.
Sa bawat terminal
may drayber
na nakaupo
sa gilid
ng manibela
na parang
kabaong ng
kabuhayan.
Noventa na
ang presyo
bawat litro
ng diesel—
sabi ng balita.
Parang bala
na diretso
sa sikmura
ng mahihirap.
Kaya ang ilan
naglatag ng martilyo
sa konstruksiyon…
ang iba nagbitbit
ng kendi
at sigarilyo
sa bangketa.
Hindi dahil ayaw
na nilang bumiyahe
kundi dahil
ang makina
ng dyip
ay hindi tumatakbo
sa pangako.
Sa kabilang dako
may opisyal
na nagsasabing
“apat na araw
na lang ang pasok.”
Parang sinasabing
kung kulang
ang pagkain—
magbawas
ng araw
ng gutom.
Ngunit hindi
nababawasan
ang presyo
ng langis
sa paikot na
press conference.
Hindi rin
napupuno
ang tangke ng dyip
sa palusot.
Sapagkat sa
malayong disyerto
may digmang
pinaputok
ng mga imperyo…
at sa bawat
pagsabog
ng bomba…
tumataas
ang litro
ng diesel
sa bansa.
Ganyan kalayo
ang kamay
na sumasakal
sa drayber…
ngunit tandaan…
kapag ang manibela
ay hinawakan ng
nagkakaisang kamay…
kapag ang kalsada
ay hindi na
daan ng tubo
kundi daan
ng laban…
magrerebolusyon
ang mga dyip
na parang
bagyong bakal
sa lungsod…
at ang katahimikan
ay magiging
ugong
ng protesta.
Sapagkat kapag
huminto ang byahe
ng mahihirap…
ang susunod
na aandar
ay pakikibaka.
