By George T. Calaor
Limang taon…
hindi bilang
kundi sugat
sa kalendaryo ng bayan.
Magbubukang-liwayway
noong ika-2 ng
Disyembre,
dalawang libo’t
dalawampu…
kalayaan mo’y
lapastangang sinupil
ng mga bayarang
berdugo
ng naghihingalong
estado.
Sakahan kang tinaniman
ng baril at bomba—
palayang hinasikan
ng nilubid na
kasinungalingan.
Sa loob ng piitan…
uyayi kang ibinilanggo
sa hawla ng kaganidang
kinandado ng
pangangamkam…
binabantayan ng mga
gwardiyang
dumidiyos sa pasistang
rehimeng pumapaalipin
sa dayong utos.
Ngunit ang hindi nila alam…
ang diwa mo
ay butil
na ang pagsibol ay hindi
masusupil
ng barbarong dahas at
karahasan.
Tinig mo
ay awit na humihimig
sa mga magsasakang
hindi sumusuko sa
pakikibaka.
Ang titik mo
ay mga salitang
gumigising
sa kaisipang pilit inililihis
palayo sa landas ng
katarungan—panitikang
agos ay
daluyong
ng lakas na hindi
mapipigil
na pag-angkin
sa dinadalisay na
paglaya.
Limang anihan…
bigo ang gahaman.
Tuloy ang laban!
Walang uri ang kalayaan.
