By George T. Calaor
At the corner
where hunger
stands its ground
kalubay became
a weapon
in midair–not born
of rage alone
but of a wound
of poverty that grows each dawn in streets stripped bare.
You call it order—lines,
the law, the plan
but whose order starves
the trembling hand?
And when bread
is priced beyond
the poor man’s reach
even silence learns
to strike and stand.
The enforcer bleeds, yes–but so do they
who trade their sweat
for coins that barely stay
between bat
and basket
lies a war
that no ordinance alone
can push away.
So do not preach peace
from towers
built supposedly
to serve the poor
nor cloak control
in language
cold and clean
for every “clearing”
sweeps a life aside
a quiet violence
masked as discipline.
So weigh the kalubay
before you judge
it flew from hands
the system left
to break.
Until the roots
of hunger
are wrenched
from the earth
the streets themselves
will rise in revolt
for the masses.
= = = = = =
Sa kanto nga ginatindugan
sang gutom
kalubay nangin
isa ka armas
indi lang sa kaakig
kundi sa pilas
sang kapurauton
nga adlaw-adlaw
nagadalom.
Ginatawag mo ini
nga kaayusan–laye,
linya kag plano
apang kaayusan bala
ang pagpigos
sang tawo?
Kon ang tinapay
indi na masarangan
baklon sang imol
bisan ang kalinong
magatuon nga
magsigabong kag
magpanindugan.
Naigo ang sugo mo
nga tagpatuman
pero sila man…
nga ang ginabaligya
sa sinentimos nga bili
kulang gihapon
gani sa tunga
sang baston
kag sang ila baligya
may inaway
nga indi sarang
tambagan sang ordinansa.
Indi ka magwali
sang katawhayan
halin sa tore
nga ginpanday tani
sa kinahanglanon
sang mga pigado
kay sa kada “clearing”
may ginatabog
nga kabuhi—ginawasak
nga palangabuhian
kahakugan nga ginatago
sa bisala sang disiplina.
Gani timbangon mo
ang kalubay
antes maghusgar
naglupad ini
halin sa kamot
nga ginpigos
sang sistema
kag tubtob nga
ang ugat sang gutom indi magabot
Ang mga dalan mismo
ang magabangon
kag mag-alsa
para sa masa.
= = = = = =
Sa kanto kung saan
ang gutom ay nakatindig
isang bungang naging
sandata sa hangin
hindi lang galit ang
pinanggalingan nito
kundi sugat ng kawalan
na araw-araw lumalalim
tawag mo ay kaayusan–
batas, linya, plano
ngunit para kaninong
kaayusan kung ito
ay nagkakait ng buhay
at kabuhayan sa tao?
Kung ang presyo
ng tinapay ay
lumagpas na
sa kakayahan-magbili
ng taumbayan
katahimikan ay matututong sumigaw
at lumaban.
Tinamaan ang enforcer—oo, ngunit sila rin…
na ang pawis ay barya langvang kapalit—sadyang kulang pa rin.
Kaya sa pagitan ng baston at ng
kanilang paninda
may gerang hindi kayang
supilin ng ordinansa.
Huwag kang mangaral
ng kapayapaan mula sa tore na itinayo sana para
pangangailangan
ng maralita
sapagkat bawat “clearing” ay may itinataboy na buhay
at kabuhayang
winawasak
isang dahas
na kumukubli
sa disiplina.
Kaya timbangin mo
ang kalubay
bago humusga
lumipad ito mula
sa kamay na piniga
ng bulok
at mapanupil
na sistema
at hanggang ang ugat
ng kagutuman
ay hindi nabubunot
ang lansangan mismo
ang lalaban
para sa masa.
= = = = =
The poem draws from an incident in Iloilo City where the government—through LEEO, ICPO, and SWAT—violently dismantled ambulant vendors, confiscating their goods and belongings, turning hunger into defiance and survival into resistance.
