By George T. Calaor
On the sand
of their
shattered homes…
children play rehearsing
the burial of tomorrow…
a doll laid still
in a coffin of sticks…
and the wind wails
like a grieving mother.
Above them…
no birds cross the sky—
only the iron rain
of empire.
While children play
in Gaza…
the earth convulses
in Iran and Lebanon…
the furnace of war
is hammered
by distant hands
in marble halls…
and with every
falling missile…
another toy
becomes a relic
of grief.
No longer do
they play “house”—
they rehearse
the burial
of tomorrow.
Dolls are wrapped
like fallen siblings…
names whispered
into dust…
for wars decreed
by powerful men…
who have never
tasted a child’s tears.
From Iran to Gaza
across West Asia…
sirens become
the music
of morning…
cities crumble
into ash…
schools marked
as targets…
and in each
shattered classroom…
the alphabet of hope
is erased by fire.
But from
these games
of death…
anger grows
in small clenched fists…
their crying hardens
into a summons…
their silence
sharpens into
thunder.
For even children
learn resistance
when their future
is turned into rubble.
And one dawn
crimson with
uprising…
these children
will no longer
bury dolls—
they will lift
the earth
from ashes
and rebuild
a world against war…
and empire
will shatter
like a toy
in the hands
of a people risen…
classless with liberty!
=========
Mga Bata Sa Panahon Ng Digma
Ni George T. Calaor
Sa buhangin
ng gumuho
nilang tahanan…
mga bata’y naglalaro
ng libing-libingan…
manika ang bangkay…
patpat ang kabaong…
at ang hangin
ang umiiyak na ina.
Sa kalangitan…
hindi ibon
ang dumaraan
kundi bakal
na ulan ng imperyo.
Habang naglalaro
ang mga bata sa Gaza…
sumasabog ang lupa
sa Iran at Lebanon…
ang apoy
ng gera ay
pinapanday
ng kamay
ng Washington
at Tel Aviv…
at sa bawat putok
ng misil…
may mga laruan
na naman na
nagiging alaala.
Hindi na “bahay-bahayan”
ang kanilang laro
kundi “libing-libingan”
ng hinaharap…
ang mga manika
ay niluluksaan
na parang
mga kapatid
na nawawala
dahil sa digmaang
ipinataw ng mga
imperyalista na
hindi kailanman
nakaririnig
ng iyak ng mga bata.
Sa Iran, sa Gaza
at sa buong
Kanlurang Asya…
umiikot ang mundo
sa tunog ng sirena…
mga lungsod ay
ginagawang abo…
mga paaralan ay
ginagawang target…
at sa bawat guho
ng silid-aralan
nabubura ang
alpabeto ng pag-asa.
Ngunit sa mga larong ito
ng kamatayan…
may tumutubong galit
sa maliliit na kamao…
ang kanilang pag-iyak
ay nagiging panawagan…
ang kanilang katahimikan
ay nagiging sigaw…
sapagkat kahit
ang bata ay
natututong lumaban…
kapag ginawang laruan
ang kanilang kinabukasan.
At balang araw
sa pagsiklab
ng bukang-liwayway…
ang mga batang ito
ay hindi na maglalaro
ng libing-libingan…
iaahon nila ang lupa
mula sa abo…
itatayo ang mundo
laban sa digma…
at ang imperyo ay
guguhong parang laruan
sa kamay ng mamamayang
muling babangon—
aahon ng walang uri
at lubos na malaya!
