Ni George T. Calaor
Langis ay siklab
ng digmaang
dinala ng
imperyalista
sa hapag
ng maralita.
Hindi bala
o bomba
ang sinalo
kundi bayarin
at gutom –
at bawat pisong idinaragdag
sa presyo
ng petrolyo
ay pawis
at dugo
na sinisingil
sa likod ng manggagawa.
Mula sa palad
na bitak-bitak
ng bukid
at pabrika –
sinisipsip
ng dambuhalang
kapitalistang
uhaw sa ganansya
ang huling patak
ng lakas
ng magsasaka
at obrero.
At habang ang estado
ay nakikipagkamay
sa mga korporasyon –
ang bayan naman
ay pinipisil
na parang tubo –
hanggang ang
huling patak
ay maging tubo
ng iilan.
Sabi ng pangulo
ay magtipid…
ngunit paano
titipirin ang gutom?
paano babawasan
ang pasa
ng magsasaka
kung ang araro
ay pinupurol
ng digmaan?
ano pa ang titipirin
ng manggagawa
kung halaga
ng lakas nila
ay tinubog
sa kabaratan?
“Emergency”
ang batas
na ikinasa
ngunit sa dulo ay
“maghintay ka.”
Ngunit dinggin mo
ang ungol ng tiyan
na ginutom sa karapatan…
dinggin mo
ang kalansing
ng pinggan
ng winawasak
na kabuhayan…
sapagkat kung
ang langis
ay apoy
ng pagsasamantala…
ang galit ng mamamayan
ay sigwang lagablab
ng katarungan!
