Bayan: Problems are Duterte’s real legacy

Bagong Alyansang Makabayan (Bayan) contradicted attempts by the Palace communications team to picture Rodrigo Duterte to be a succesful president, painting his administration to be very problematic for the Filipino people instead.

Reacting to the ongoing #DuterteLegacy campaign launched by the Presidential Communications Operations Office (PCOO), Bayan secretary general Renato Reyes Jr. said 12 major problems may already be listed as the president’s real legacy halfway through Duterte’s government.

Reyes wrote, “We are past the halfway mark of the Duterte regime and Palace propagandists are now trumpeting the president’s so called ‘legacy’. This early on, we can safely say what the legacy of this regime is.”

Duterte’s real legacy, according to Reyes, are the following:

  1. Mass murder. Thousands have been killed in the so-called war on drugs, yet the drug problem persists, the police exposed as corrupt, thus rendering the drug war an abject failure;
  2. Destruction of agriculture. Philippine agriculture has been ruined because of the liberalization of rice importation. The Philippines, an agricultural country, is now the world’s biggest importer or rice;
  3. Surrender of sovereignty. Our sovereign rights in the West Philippine Sea continue to be violated by China with the failure of the regime to uphold the ruling of the Permanent Court of Arbitration in the West Philippine Sea to counter China’s illegal activities;
  4. Normalization of Martial Law. For more than two years, Martial Law was imposed in the entire Mindanao, resulting in widespread human rights violations especially in rural communities. Despite Martial Law, Marawi remains in ruins since no real rehabilitation has taken place;
  5. Militarized bureaucracy. The civilian bureaucracy has been militarized and geared towards counter-insurgency, again resulting in massive human rights violations. Duterte’s Executive Order 70 (ordering heightened counter-insurgency operations nationwide) has given way to de facto Martial Law;
  6. Weaponization of the law. The law has been weaponized to target critics of the administration. Trumped-up charges against activists, media, church leaders, the Opposition, lawyers, and other critics have become so rampant. Mass arrests have recently taken place.
  7. ENDO pa rin. Contractualization remains rampant despite the promise of the President to end it. He also vetoed a watered-down version of a security of tenure law. Labor export remains the principal safety valve of the economy;
  8. More taxes. The TRAIN (Tax Reform for Acceleration and Inclusion) law and its regime of new taxes that burden the poor is part of Duterte’s anti-people legacy;
  9. Economic slowdown. The slowest GDP (Gross Domestic Product) growth rate in eight years was registered under the Duterte regime. The much-touted “Build Build Build” program proved to be a dud. The slowdown of domestic agriculture proved to be the disastrous result of neoliberal policies;
  10. Worsening corruption. Bureaucratic corruption remains and even State security forces have been exposed as being the most corrupt. Transparency International gave the Philippines its lowest rating since 2012, ranking the Philippines as 113th out of 180 countries. Duterte cronies like Dennis Uy have been favored to get strategic industries and utilities;
  11. Marcos restoration. A hero’s burial for the dictator Marcos and a clear pathway for their return to Malacañang; and
  12. Tyranny. Undermining checks and balance in government. Like a true dictator, Duterte controlled Congress, removed a sitting Chief Justice, and concentrated power with the Executive. Things can take a turn for the worse if Charter change pushes through.

Aside from an agressive social media campaign, PCOO spokespersons have appeared in television and radio programs popularizing the #DuterteLegacy campaign.

It hit a snag however when PCOO undersecretary Lorraine Badoy was reprimanded by hosts of the TV5 program “The Chiefs” for taking the occassion to Red-bait an economic analyst instead, unleashing a flood of criticisms online. # (Raymund B. Villanueva)

Facebook apologizes for translating Chinese leader Xi Jinping’s name as ‘Mr. Shithole’

By Mong Palatino

Facebook issued an apology after a technical error translated Chinese leader Xi Jinping’s name as ‘Mr. Shithole’.

The error was noticed when the official Facebook page of Myanmar’s state counsellor posted updates regarding the official visit of Xi in Myanmar on 17-18 January 2020. The post, which was written in Burmese, cited several important trade and other bilateral agreements signed by Xi and the Myanmar government.

Xi’s visit highlighted China’s increasing economic and political influence in Myanmar. Its investments are both welcomed and criticized because of their social impact.

Journalists were the first to highlight the wrong translation of Xi’s name. They also noted that this was only on Facebook because Google Translate yielded a correct translation.

It took more than 24 hours before the error was corrected. Facebook also offered its apology:

We have fixed an issue regarding Burmese (Myanmar) to English translations on Facebook and are working to identify the cause to ensure that it doesn’t happen again…This issue is not a reflection of the way our products should work and we sincerely apologise for the offence this has caused.

Poppy McPherson, the Myanmar bureau chief of Reuters, posted screenshots of the translation errors:

Facebook has temporarily disabled the translation of Burmese to English posts. As of this writing, the translation option has not been restored.

Aside from the error in translating Xi’s name, a Facebook bug also prevented Kachin users from posting updates in their native language. There was initial speculation that this was related to Xi’s visit in Myanmar but it was reported as a purely technical problem. Many Kachin residents are opposing a China-funded dam project in their region.

Facebook has been previously criticized for its slow response in addressing the spread of hate speech targeting ethnic minorities in Myanmar. It has since then adopted measures aimed at combating disinformation perpetrated by state-backed accounts. #

(This article was first published by Global Voices, an international and multilingual community of bloggers, journalists, translators, academics, and human rights activists. It is republished by Kodao as part of a content sharing agreement.)

Cagayanos want blacksand mining ‘disguised as dredging’ stopped


BAGUIO CITY — Cagayanos asked President Rodrigo Duterte’s help in stopping dredging activities at the mouth of Cagayan River they said is “disguised” magnetite mining.

The Cagayan Province Provincial Board approved last August 7 a resolution asking the president to suspend the dredging operations at the mouth of the Cagayan River in Aparri town.

This came after the Department of Public Works and Highways (DPWH) confirmed that it did not issue any dredging permit to the private firm involved in the dredging.

Pacific Offshore Exploration Inc.  (POEI), a firm owned by a former Isabela town mayor, has been dredging the country’s biggest river system for months.

The company reportedly ships the dredged materials to a reclamation project in Hong Kong and may earn about $50 million monthly if it sells the sand at current local prices, according to the resolution.

A cubic meter of sand in Cagayan is being sold at P160 to P180.

The exportation of black sand to Hong Kong was met with protests from locals.

Provincial Board member and resolution author Mila Lauigan said the deal with the dredgers has to be investigated.

“That is why we are appealing to the President to immediately suspend the dredging operations and inquire whether the company has complied with all the requirements before it proceeds,” Lauigan said.

According to the provincial legislator, “the contractor is only extracting black sand and leaves waste (non-mineral sand) material back into the river.”

It is reason why environmentalists and locals are raising heaven and hell [while] Gov. Manuel Mamba had been defending POEI’s operations amidst the environmental mess it has been causing, she said.

Mamba’s camp had been defending the dredging operation they said is meant to prepare for the reopening the Port of Aparri.

Mamba said the port’s reopening would improve economic and trade relations between Cagayan province and China as well as neighboring Asian countries.

Mamba, who entered into a Memorandum of Agreement (MOA) with Pacific Offshore Exploration Inc. (POEI) under the authority of a resolution passed by the Cagayan Provincial Board last January, insists there is only dredging activities in the area and not magnetite (black sand) mining.

The provincial board has yet to be shown a copy of the memorandum of agreement between Mamba and POEI.

Mamba’s camp said there is no economic value to the exportation and the dredging activities help clear the river of heavy silt for free.

Engr. Mario Ancheta of the Department of Environment and Natural Resources’ Mines and Geosciences Bureau agreed with the governor that there is no mining but dredging operations that should be sanctioned by the DPWH.

“There is sand extraction, but it is not mining but dredging,” Ancheta said.

The Cagayan Export Zone Authority (CEZA), meanwhile, had been silent on the controversial dredging and “exporting” of the dredged sand to HK.

Immigration officials and the maritime police in Cagayan are also silent on the presence of foreign workers on the sand barges regularly approaching the shores of Aparri town. # (With additional reports from Raymund B. Villanueva) / Photo from Gising Cagayan Facebook Page

It is offending China, not war, that Pres. Duterte is avoiding – IBON

by IBON Media

Research group IBON said that Pres. Rodrigo Duterte’s stance on the West Philippine Sea (WPS) issue, as expressed in his fourth State of the Nation Address (SONA), is not about avoiding war with China, but is about avoiding offending the Chinese government and losing all its promised funds.

Last July 22, Pres. Duterte highlighted the possibility of China attacking the country if the government took a strong stance on its claims in the disputed WPS.

According to the president, “more and better results can be reached in the privacy of a conference room than in a squabble in public”.

IBON, however, said that the administration is only using the possibility of war to conceal the agreements reached “in the privacy of a conference room” between the Philippine and Chinese governments which seem to be at the expense of the Filipino people’s interests.

IBON noted that while other claimants to the disputed area, like Vietnam and Indonesia, are taking a more aggressive stance to defend their claims, China has yet to declare war against these two countries.

The group said that the administration should see this as an opportunity to foster unity between the Philippines and its other neighbors to defend their respective claims against China.

But the government is not doing this, nor is it asserting the July 2016 ruling of the international tribunal, the Permanent Court of Arbitration, that was in favor of the Philippines.

The decision upheld the country’s  rights over the 200-nautical miles exclusive economic zone (EEZ) under the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS).

The President instead has claimed to be proud of his friendship with China, IBON said.

Rather than defend his fellowmen, he has insulted Filipino fishermen by implying that they should be thankful that Chinese Pres. Xi Jin Ping allowed them to fish in the WPS.

He also reduced the ramming and sinking of the Filipino fishing boat Gem-Ver 1 by a Chinese ship in June to “a mere incident”.

IBON said that the reason for the Duterte administration being overly accommodating is most likely due to its desire for Chinese financing.

IBON estimates that the government is seeking as much as Php673.2 billion from China for its 75 flagship projects aside from Php204.7 billion more for infrastructure and other projects – for a total of Php877.9 billion.

According to the group, the terms of the loan agreements that the administration enters into with China for its infrastructure drive are onerous.

These include only using China’s goods and services, including for payment of Chinese contractors and even hiring of Chinese workers; stringent loan payment schedules; contracts being explicitly governed and construed in accordance with the laws of China and disputes having to be settled in the courts of China; and the Philippines waiving its sovereign rights over its patrimonial assets in connection with any arbitration proceeding.

The last is synonymous with the collateralization of  the country’s assets, like natural and strategic resources.

IBON said that instead of being concerned with stepping on China’s toes and losing financing, the Duterte administration should implement a truly independent foreign policy.

Such a policy should defend and uphold Philippine sovereignty, ensure  domestic development, and prioritize the welfare of all Filipinos, said the group. #

Some more United People’s SONA 2019 shots

These are additional shots of the United People’s SONA last Monday, July 22, on Commonwealth Avenue, Quezon City.

They show the burning of President Rodrigo Duterte’s effigy as a merman (siyokoy) while members of the Concerned Artists of the Philippines perform their song “Atin ang ‘Pinas”.

‘Atin ang ‘Pinas,’ sigaw ng United People’s Sona 2019

Umabot sa 40,000 ang lumahok sa United People’s Sona 2019 at nagmartsa mula Commission on Human Rights hanggang sa tapat ng St. Peter’s Parish sa Commonwealth Avenue sa Quezon City noong Hulyo 22.

Ang protesta ay may temang “Tama na!, Sobra na!, Ipaglaban ang demokrasya, kabuhayan at soberanya!” Lumahok ang iba’t-ibang grupo at mga personalidad para ipanawagan na ipaglaban ang Pilipinas laban sa dayuhan.

Mariin nilang binatikos si Pangulong Rodrigo Duterte sa kanyang ika-apat na State of the Nation Address. Ayon sa Bagong Alyansang Makabayan (BAYAN), tuluyang isinuko ni Duterte ang soberanya ng bansa sa mga teritoryo nito pabor sa interes ng imperyalistang China. Kapalit anila ng napakalaking pautang, lalong malulubog ang taumbayan sa kahirapan. Nanawagan ang BAYAN na patalsikin na ang traydor, pahirap at diktador na pangulo.

Bukod sa isyu sa West Philippine Sea, binitbit din sa United People’s Sona ang mga isyu tulad ng kontraktwalisasyon, kawalan ng lupa sa mga magsasaka, mataas na presyo ng mga bilihin, tumitinding militarisasyon at paglabag sa karapatang pantao at iba pa. (Music: Background News/Bidyo nila: Jomaline Mamangun, Louella Ladaran, Joseph Cuevas at Romie Malonzo)

Atin ang Pinas

Mga Tanong-Sagot sa Paglabag ng China sa Teritoryo at Yamang dagat ng Pilipinas sa Ilalim ng Rehimeng Duterte.

by PW Staff

Mula nang maging pangulo si Rodrigo Duterte noong Hunyo 2016, naging mas madalas at tampok na usapin ang paglabag ng China sa teritoryo at yamang dagat ng Pilipinas. Umani ng malawak na pansin at galit ng mga mamamayan ang mga paglabag na ito. Lalo pang nakadagdag sa pansin at galit ang mga pahayag ng rehimeng Duterte, na tahasang nagtatanggol sa China at tumatalikod sa pagtatanggol sa ating teritoryo at yamang-dagat.

Paglilinaw sa mga salitang ginagamit: tinutukoy ng “teritoryo” ang mga isla at kalupaan na kapwa inaangkin ng Pilipinas at China. Mula sa ating punto-de-bista, sa Pilipinas ang mga ito, saklaw ng soberanya ng bansa. Tinutukoy naman ng “yamang-dagat” ang mga bahagi ng karagatan na saklaw ng Exclusive Economic Zone EEZ ng Pilipinas. Sa mga ito, may eksklusibong karapatan ang Pilipinas na makinabang sa yamang-dagat, bagamat hindi ito makakapagpataw ng mga patakaran sa paglalakbay o iba pang aktibidad dito. Saklaw naman ito ng hurisdiksiyon ng ating bansa.

May pangangailangang tipunin at talakayin ang mga impormasyon hinggil sa mga paglabag na ito ng China, isiwalat ang mga sanhi nila, at linawin ang marapat na tindig at panawagan ng mga mamamayang Pilipino.

(1) Ano ang pinakahuling tampok na insidente ng paglabag ng China sa teritoryo at yamang-dagat ng Pilipinas?

Nitong Hunyo 9, 2019, sa West Philippine Sea, partikular sa bahaging kung tawagin ay Recto Bank, binangga ng Yuemaobinyu 42212, isang trawler (pleasure boat o barkong panlibangan) ng China ang F/B Gemvir 1, isang malaking bangkang pangisda, na naglalaman ng 22 mangingisdang Pilipino na residente ng Occidental Mindoro.

Dahil sa pagbangga, nasira at lumubog ang bangka. Habang lumulubog, binalikan ito ng barko, tila tiniyak na palubog, at iniwan. Muntikan nang malunod at mamatay ang mga mangingisda. Mabuti na lang at may mga mangingisdang Vietnamese na nasa lugar at nagligtas sa kanila. Bantog na ngayon ang sinabi ng mga mangingisdang Vietnamese, na hindi marunong mag-Ingles o mag-Filipino: “Philippines. Vietnam. Friends.”

Ang Recto Bank ay matatagpuan sa hilagang silangan ng Spratly Islands at malapit sa probinsiya ng Palawan. Bahagi ito ng West Philippine Sea na ang kalakha’y inaangkin ng China na bahagi ng teritoryo nito. Malinaw naman sa Pilipinas na saklaw ito ng territorial waters o teritoryong katubigan ng bansa at sa gayon ay nasa ilalim ng ating hurisdiksiyon.

Sa hatol ng Permanent Court of Arbitration (PCA) sa The Hague, The Netherlandsnoong Hulyo 12, 2016, bahagi ang Recto Bank ng EEZ ng bansa. EEZ ang buong katubigan sa loob ng 200 nautical miles mula sa pampang ng teritoryo ng bansa. Kapag sinabing EEZ, may espesyal na karapatan ang isang bansa na alamin, linangin at gamitin ang mga yamang marino, kasama na ang enerhiya mula sa tubig at hangin dito.

Noong 2013, nagsampa ng kaso ang gobyerno ng Pilipinas sa PCA laban sa kaliwa’t kanang paglabag ng China sa teritoryo at yamang dagat ng bansa. Ang batayan ng China, ang tinatawag nitong “nine-dash line” na batay sa isang mapa noong 1947 at sumasaklaw sa halos 85 porsiyento ng West Philippine Sea. Ayon sa PCA, walang batayang legal o historikal ang pag-angkin dito ng China. Absurdo ang “nine-dash line”: ang Scarborough Shoal ay 120 nautical miles ang layo sa Zambales habang 500 nautical miles ang layo sa China. Kung gagamitin ang lohika nito, puwedeng angkinin umano ng bansang Italya ang buong kontinente ng Europa.

Sang-ayon ang konsepto ng EEZ sa United Nations Convention of the Laws of the Sea (UNCLOS) na pinirmahan noong 1994 ng 120 bansa kasama ang China. Pero simula’t sapul, hindi kinilala ng China ang PCA.

Ayon sa Konstitusyong 1987, partikular sa Artikulo XII, Seksiyon 2: “Poprotektahan ng Estado ang yamang dagat ng bansa sa mga katubigan ng arkipelago, katubigang teritoryal, at exclusive economic zone, at irereserba ang paggamit at pakinabang nito eksklusibo para sa mga mamamayang Pilipino.”

Sa kabila ng sinapit ng mga mangingisda, ng malinaw na isinasaad ng batas pandaigdig at Konstitusyon, at ng malawak na pagkondena at protesta, minaliit ng rehimeng Duterte ang nangyari, at tinawag itong “simpleng aksidenteng pandagat” – tulad ng sinabi ng gobyerno ng China bago nagsalita si Duterte. Bago nito, kinukuwestiyon ng mga tagapagsalita ng rehimen ang katotohanan ng kuwento ng mismong mga mangingisdang Pilipino.

Hindi nagtagal, sinuhulan at tinakot ng rehimen ang mga mangingisda para patahimikin tungkol sa nangyari. Hindi nga lang pagpapatahimik ang ginawa, itinulak pa silang humingi ng paumanhin kay Duterte para sa pagkukuwento ng nangyari.

Pinapalutang ng rehimen na dalawa lang ang pagpipilian ng Pilipinas – ang giyerahin ang China o maging sunudsunuran dito. Pinagtakpan nito ang posibilidad ng mapayapang paggigiit ng ating teritoryo at yamang dagat sa China. Sa dulo, sinabi nitong puwedeng mangisda ang China sa katubigan ng Pilipinas dahil “kaibigan” ang naturang bansa.

Sa panig ng China, noong una, sinabi nitong inaatake ang bangkang pangisda nito ng walong barkong pangisda ng Pilipinas. Pero pinasinungalingan ito ng mga larawang kuha ng satellite sa lugar sa panahong iyon.

Pagkatapos, nagpahayag ito ng pakikiramay sa mga mangingisdang nasiraan ng bangka at muntik malunod at nagpanukala ng magkasamang imbestigasyon ng Pilipinas at China sa insidente. Agad naman itong sinang-ayunan ng rehimeng Duterte. Tinutulan ito ng mga kritiko dahil malinaw na naganap ang insidente sa loob ng teritoryo ng Pilipinas. Ang gayong imbestigasyon, anila, ay isa na namang pagsuko sa kontrol ng Pilipinas sa sariling teritoryo at yamang dagat.

(2) Anu-ano ang paglabag ng China sa teritoryo at yamang dagat ng Pilipinas sa ilalim ng rehimeng Duterte?

Pinakahuli lang ang nangyari sa Recto Bank sa maraming insidente ng arogante at agresibong pagangkin ng China sa halos buong West Philippine Sea – kasama ang Spratly Islands, Scarborough Shoal, at Paracel Islands na teritoryo ng Pilipinas, gayundin ang saklaw na yamang-dagat ng bansa. Matagal nang ginagawa ng China ang iba’t ibang hakbangin para angkinin ang mga teritoryo at yamang dagat ng Pilipinas sa lugar.

Sa panahong 2011-2015, narito ang mga paglabag ng China sa teritoryo at yamang dagat ng Pilipinas:

  • pagtataboy sa mga mangingisdang Pilipino (sa pamamagitan ng pagpapaputok ng baril at water cannon),
  • pagtatayo ng mga istrukturang militar,
  • pagpasok ng mga bangka at barkong pangisda,
  • pagkuha ng endangered species,
  • pagharang sa mga sasakyang Pilipino na makapasok sa Scarborough Shoal,
  • pagpapalayas sa mga barkong Pilipino,
  • pagharang sa mga barko ng gobyerno na maghahatid ng rekurso sa puwestong militar ng Pilipinas,
  • pagbabantang banggain ang isang barko ng Pilipinas,
  • pagpapataw ng patakaran tungkol sa fishing permit,
  • pagtatayo ng paliparan sa Johnson Reef,
  • pagtatayo ng 3,125 metrong paliparan sa Fiery Cross (Kagitingan) Reef,
  • pagtatayo ng daungan ng mga submarine sa Mischief (Panganiban) Reef, at
  • paglulunsad ng taunang war drills.

Isa sa pinakatampok na insidente noon ang standoff o girian sa pagitan ng navy ng Pilipinas at China simula noong Abril 11, 2012 at tumagal nang tatlong buwan. Matapos makakita ng mga sasakyang pangisda ng China sa Scarborough Shoal, idineploy ng Philippine Navy ang BRP Gregorio del Pilar, ang pinakamalaking barkong pandigma ng bansa. Nagpadala naman ang China ng mga barkong paniktik para balaan ang Philippine Navy na umalis sa lugar.

Ang nangyari, namagitan ang US at nagtulak ng kasunduan na aalis pareho ang Pilipinas at China sa lugar. Umalis ang Pilipinas, pero hindi ang China. Mas malala, nagdala ito ng mga barkong pandigma. Nobyembre 2012, naglabas ang China ng bagong e-passport na naglalaman ng larawan ng “nine-dash line,” patunay ng paggigiit nito.

Simula naman 2016, partikular nang maging pangulo si Duterte, narito ang mga paglabag ng China sa teritoryo at yamang-dagat ng Pilipinas: pangha-harass ng coast guard ng China sa mga mangingisdang Pilipino sa Scarborough Shoal, pagharang sa bukana ng Scarborough Shoal para hadlangan ang pagpasok dito, pagpapatrolya ng coast guard ng China sa naturang shoal, pagtugis-pagpapalayas sa mga mangingisdang Pilipino sa Union Banks matapos magpaputok ng baril sa ere, paglalagay ng mga eroplanong pambomba sa Woody Island na parte ng Paracel Islands (pinakamalaking base ng China sa West Philippine Sea at saklaw ng target ang buong Pilipinas), pag-agaw sa huling isda ng mga mangingisdang Pilipino, paghadlang sa midya ng Pilipinas na kumuha ng footage sa Panatag Shoal, at paglalagak ng mga barkong pandigma.

Noong Enero 2018, nagsimula ang epektibidad ng permit na ibinigay ng rehimeng Duterte sa China para magsaliksik sa kanlurang dalampasigan ng bansa, kasama ang Benham Rise. Umabante pa ang China sa pagbibigay ng pangalang Tsino sa mga bahagi ng Benham Rise. Noong Pebrero 2018, nalathala ang mga larawan na nagpapakitang nagsasagawa ng reklamasyon ang China sa West Philippine Sea. Nagtayo ito ng artipisyal na mga isla sa ibabaw ng mga bahura sa Spratly Islands kung saan may mga nakalagak nang base ng mga sasakyang panghimpapawid, mga pasilidad pandagat, at mga kagamitang pangkomunikasyon. Nangyari ito sa kabila ng pangako ng China na hindi ito magsasagawa ng reklamasyon sa naturang lugar. Paglaon, napabalitang mayroon na ring missiles ng China sa naturang lugar.

Noong Abril 2018, nagpanukala si Duterte ng hatiang 60-40 sa mga makukuhang rekurso mula sa pinagsamang eksplorasyon ng West Philippine Sea. Ayon sa mga kritiko, pagsuko ito sa tagumpay na nakamit ng Pilipinas sa PCA noong 2016. Hulyo 2018, dumaong sa Davao City ang barkong pansaliksik na Yuan Wang 3, ginagamit para subaybayan at suportahan ang mga satellite at intercontinental ballistic missiles ng China.

Nitong Enero 2019, may nakitang 657 sasakyang Tsino, pinaghihinalaang kabilang sa People’s Liberation Army Maritime Militia Forces, ang nakita ng militar ng Pilipinas.

Sinasabi namang 275 sasakyan na may makabagong electronic communication at posibleng armado ang pumalibot sa Pag-asa Island, parte ng Spratlys.

Kaiba sa mga bansang naggigiit ng kontrol sa mga teritoryong pinag-aagawan – tulad ng Pilipinas, Vietnam, Taiwan, Malaysia at Brunei – hindi naghapag ng petisyon ang China sa International Tribunal for the Laws of the Sea Itlos. Para sa pagangkin nito, ginagamit nito ang armadong lakas nito, ang People’s Liberation Army Navy.

Ayon sa mga eksperto, maliban noong Mayo 1988, kung kailan inagaw ng China ang anim na isla sa Spratlys at pumatay ng 72 mandaragat ng Vietnam, gumagamit ang China ng mga taktikang hindi hayagan para igiit ang pag-angkin nito sa mga teritoryo: mapanindak na mga maniobra sa ere at dagat, kiskisan, at pagkuyog ng mga sasakyang pandagat para harangan ang mga dadaan sa teritoryong inaangkin.

Noong Hunyo 2012, itinayo ng China ang Sansha, isang lungsod na sumasaklaw sa Spratly Islands, Paracel Islands, at Macclesfield Bank, na kinabibilangan ng Scarborough Shoal. Ang tawag nito sa naturang mga lugar ay Nansha, Xisha at Zhongsha.

Nitong mga nakaraang taon, pinalaki ng China ang puwersang milisya at paramilitar nito na lumilibot sa mga pinagtatalunang bahagi ng dagat. Ang naturang puwersang milisya ay nakakatanggap ng subsidyo sa gasolina at batayang pagsasanay-militar mula sa gobyerno. Nangako rin sa kanila ang gobyerno ng China ng suporta kapag humarap sa komprontasyon sa mga sasakyang pandagat ng ibang bansa. Ayon sa gobyerno ng China, “ekstensiyon” sila ng PLA Navy.

Gumagamit din ng panlalansi ang China sa mga layunin nito. Noong 2015, nangako si Xi Jinping, presidente ng China, kay Barack Obama, presidente ng US, na hindi magmimilitarisa sa South China Sea. Pero noong Hunyo 2018, nang makapagtayo na ito ng mga base-militar sa lugar, pinanindigan na nito ang hakbangin.

Pahayag ni Xi noong 2016: “Ang mga isla at bahura sa South China Sea ay mga teritoryo ng China simula pa sinaunang panahon… Ipinamana sa China ng aming mga ninuno. Hindi papayagan ng sambayanang Tsino ang sinuman na makialam sa soberanya at kaugnay na karapatan at interes ng China sa South China Sea.”

Babala ng mga eksperto, plano ng China na magtayo ng “exclusion zone” sa naturang bahagi ng karagatan: may hadlang sa kalayaan sa paglalayag (freedom of navigation) at maging sa paglipad sa ere ng mga ito.

(3) Ano ang naging tugon ng rehimeng Duterte sa naturang mga paglabag?

Makikita sa naging tugon sa insidente sa Recto Bank ang laging tugon ng rehimeng Duterte: pangmamaliit sa insidente, pagtatanggol sa China, pagkontra’t pagpapatahimik sa mga tumutuligsa. Anu’t anuman, hindi ito gumagawa ng paraan para mapayapang igiit ang ating teritoryo at yamang dagat.

Halimbawa, nang minsang mapabalita ang pagkuha ng Chinese Coast Guard sa mga huling isda ng mga Pilipinong mangingisda, pilit ang sabi mismo ni Duterte: barter raw ito sa pagitan ng dalawang panig. Sabi naman minsan ni Salvador Panelo, tagapagsalita ng pangulo kaugnay ng isa na namang napabalitang paglabag: “Ang tanong ko naman sa ‘yo, may magagawa ba tayo eh sila ang may control as of now ‘di ba? Mayroon silang puwersa doon.” At marami pang iba.

Pana-panahon lang ito napupuwersang magpahayag ng pabalat-bungang pagkondena kapag malakas ang pagtutol at protesta. Nagsasalita rin ito kontra sa China kapag napapabalita ang panghaharas ng mga puwersang pandagat ng China sa mismong mga puwersang pandagat ng Pilipinas – kung saan tuluy-tuloy na nagpapalakas si Duterte. Kapansin-pansin ding naganap ang mga pahayag na ito bago ang eleksiyong 2019, sa pangamba ng rehimen na maging isyung pang-eleksiyon ang pagkapapet nito sa China at ikatalo ng mga kandidato nito.

Pilit pinapalabas ng rehimen na ang tanging magagawa ng Pilipinas ay ang pumili sa pagitan ng paglulunsad ng giyera o pananahimik. Sa dahilang hindi kaya ang una, ang gusto nito ay tanggapin na lang natin ang paglabag ng China sa ating teritoryo at karagatan.

Hindi rin iginigiit ni Duterte sa kahit saang larangan ang mahalagang desisyon ng PCA noong 2016. Sa halip, tuluy-tuloy niya itong minamaliit at tinatangkang ikutan sa pamamagitan ng iba’t ibang panukalang kasunduan at hakbangin kasama ang China.

Katunayan, kahit sa antas ng Association of Southeast Asian Nations Asean, tutol si Duterte sa paggawa ng kolektibong tindig laban sa militarisasyon ng China sa South China Sea.

Matatandaang sumikat si Duterte dahil sa pangako niya noong eleksiyong 2016 sa isang debate sa telebisyon: sasakay siya ng jet ski, itatarak ang watawat ng Pilipinas sa mga teritoryong inaangkin ng China, at handang mamatay para rito. Noong Marso 2018, nang hamunin siyang isakatuparan ang pangako, sinabi niyang isa na naman ito sa kanyang mga biro.

Kung matatandaan, noong eleksiyong iyon din, nagbanta siya sa mga unyonista. Aniya, hahayaan niya ang China na magtayo ng mga lungsod sa mga isla ng bansa. Banta niya, kapag nag-unyon dito ang mga manggagawa – at pinangalanan niya ang Kilusang Mayo Uno – ay papatayin niya sila.

Nang maging pangulo, nagdeklara si Duterte ng “independiyenteng patakarang panlabas,” na ang kahulugan lang ay pagiging sunud-sunuran din sa China bukod sa US. Hindi kataka-takang kasabay ito ng deklarasyon niya ng “Pivot to China” ng Pilipinas.

Mula rito, sunud-sunod nang pahayag ang ginawa niya para papurihan ang China at palabasing sunud-sunuran dito ang Pilipinas. Pebrero 2018: “Kung gusto ninyo, gawin na lang ninyo kaming probinsiya.” Abril 2018: “Kailangan ko ang China.” Mayo 2018: “Nakakahikayat ang mga pangako ni Xi Jinping… ‘Hindi kami papayag na matanggal ka sa puwesto, at hindi kami papayag na magkagulo sa Pilipinas’.” At marami pang iba.

(4) Bakit nilalabag ng China ang teritoryo at yamang-dagat ng Pilipinas?

Sa kagyat, iisiping dahil iginigiit nito ang pag-angkin sa teritoryo at yamang dagat na itinuturing nitong saklaw nito. Pero ang totoo, dahil isa na itong kapangyarihang imperyalista sa daigdig, na nangangailangan ng kontrol sa paparaming likas na yaman at bagong saklaw na teritoryo.

Maraming yamang natural ang matatagpuan sa West Philippine Sea: 11- Bg bariles ng langis, 190 trilyong talampakan ng natural gas, at 10 porsiyento ng yamang pampangisdaan ng daigdig. Partikular sa Recto Bank, halimbawa, kapag hindi nalinang ang enerhiya mula rito sa loob ng 8-10 taon, mapuputol ang suplay ng enerhiya sa Luzon, at magkakaroon ng mga brownout tulad noong dekada 1990.

Gusto rin nitong magpakita ng lakas sa mga rehiyong malapit sa kanya – lalo na sa itinuturing na mahalagang lugar gaya ng Timog Silangang Asya. Bukod sa mahalagang ruta ng kalakalan at transportasyon ang West Philippine Sea at ang China Sea, lugar din ito para igiit ang lumalakas na kapangyarihan laban sa nangungunang imperyalistang kapangyarihan sa daigdig, ang USSangkatlo (1/3) ng pandaigdigang kalakalan ang dumadaan sa West Philippine Sea, nagkakahalaga ng tinatayang $5 Trilyon. Umaabot sa 2.2-Bg konsiyumer ang nakikinabang sa kalakalang dumadaan dito, malaking bahagi kung ikukumpara sa 7.6-Bg populasyon ng daigdig noong 2017. Sinasabing kapag naangkin ng China ang mga teritoryong inaangkin din ng Pilipinas, magkakaroon ito ng batayan na mang-angkin pa ng karugtong na mga lugar. At kapag nagawa ng China ang pagkontrol sa lugar, sinasabing lalong mapapahina nito ang kontrol ng US sa tinatawag na Pacific Rim.

Sa maraming bansa sa mundo, ginagamit ng China ang pagpapautang para makontrol ang mga yamang-likas, teritoryo at ekonomiya ng iba’t ibang bansa. Sa balangkas ito ng higanteng proyektong pangimprastruktura nito na Belt and Road Initiative. Ang problema, maraming bansa ang hindi makabayad sa pautang, at bilang kolateral, kinukuha ng China ang kanilang mga likas na yaman at mahahalagang ari-arian.

Ito ang tinatawag ngayong “debt trap diplomacy.” Binigyan ng Sri Lanka ang China ng 99-taong lease sa estratehikong Hambatota Port matapos nitong mabigong magbayad ng utang. Ganito rin ang panganib na mangyari sa Mombasa, sikat na lungsod sa tabing-dagat sa Kenya, kung saan gumawa ang China ng US $3.8-Bilyong riles ng tren. Pumayag naman ang Djibouti ang paggawa ng unang base militar ng China sa labas ng bansa dahil sa napakalaking utang nito sa China. Sa pamamagitan ng ganitong hakbangin, napapalawak ng China ang kontrol nito sa daigdig, at napapasunod ang gobyerno ng maraming bansa – patunay at halimbawa ng neokolonyalismo. Sa Pilipinas sa ilalim ng rehimeng Duterte, sinasabing kapalit ng pautang ang teritoryo at yamang dagat ng bansa – kahit pa marami pang teritoryo at likas na yaman ang puwedeng makuha ng China kapag hindi nakabayad ang bansa sa mga pautang nito.

Kung matatandaan, isang bansang sosyalista ang China simula 1949, nang magtagumpay ang rebolusyon ng sambayanang Tsino. Sa panahong ito, naglabas ang China ng mapa ng teritoryo nito na gumagalang sa pagangkin ng iba’t ibang bansa sa mga teritoryong inaangkin din ng China. Malinaw sa panahong ito ang pagrespeto ng China sa pambansang kalayaan at soberanya ng iba’t ibang bansa.

Nang mamatay si Mao Zedong, sosyalistang lider ng China, noong 1976, gayunman, nanumbalik sa kapangyarihan ang bagong burgesya na nagpapanggap na sosyalista – ang mga modernong rebisyunista – sa pamumuno ni Deng Xiaoping. Sa panahong ito, binaligtad ang mga patakarang sosyalista ni Mao at pinapasok ang mga hakbanging kapitalista sa China – na lalo pang bumilis simula dekada 1990.

Sa kabila nito, tinanganan ng China ang soberanya nito: pinapasok ang dayuhang pamumuhunan at kapital pero pinalakas ang sariling ekonomiya. Panandang-bato ang taong 2005 sa paglakas ng China, kung kailan sinimulan nitong imanupaktura ang mga produktong dati nitong inaangkat.

Sa ilalim ng kasalukuyang lider nitong si Xi Jinping, na naging pangunahing lider noong 2012 at nagtulak ng Belt and Road Initiative at Maritime Silk Road noong 2013,tumatanaw ang China ng mas malaking papel sa ekonomiya at pulitika ng daigdig. Patuloy na lumalalim ang ugnayan nito sa mga bansa sa Asya, Aprika at Latina Amerika.

Sa Timog Silangang Asya, pinapalakas nito ang kapangyarihan laban sa pagtutol ng Vietnam at Malaysia. Mayroon ito ngayong maingay na alyado sa rehimeng Duterte ng Pilipinas. Kung hindi lalabanan, magpapatuloy ang China sa kasalukuyang direksiyon nito ng pag-angkin sa teritoryo at yamang-dagat ng bansa.

(5) Bakit tiklop ang rehimeng Duterte sa mga paglabag ng China sa teritoryo at yamang dagat ng Pilipinas?

Sinasabing nasa isang “ginintuang panahon” ngayon ang ugnayang Pilipinas-China dahil sa rehimeng Duterte – kahit pa nananatiling tuta rin ito ng US.

Dahil sunud-sunuran ito sa China, kasabwat sa mga hakbangin nito sa pulitika at ekonomiya ng bansa, at tumatanggap ng premyong kurakot at suhol.

Ekonomiya. Noong 2016, nag-uwi si Duterte ng US $24- B na pautang at pangakong pamumuhunan mula sa China para sa mga proyektong pangimprastruktura. Sa 75 proyekto sa programang “Build, Build, Build” ni Duterte, kalahati ang nakalaan sa pautang, tulong at puhunang Tsino.

Sa unang bahagi ng 2017, sumirit agad ang angkat ng Pilipinas mula sa China nang 26 porsiyento, lampas-lampas sa paglago ng angkat ng China mula Pilipinas na lumago lang nang 9.8 porsiyento. Habang lumago nang husto ang pamumuhunan ng China sa parehong panahon: US $181-Milyon sa unang walong buwan ng 2018, kumpara sa US $28.8-M sa buong 2017. Kaakibat ng mga hakbanging ito ang paglakas ng kontrol at paglaki ng pakinabang ng China sa ekonomiya ng bansa.

Pinapalabas ng rehimen na makakatulong sa Pilipinas ang mga pautang ng China, pero may interes ito na dalawa hanggang tatlong (2- 3) porsiyento, habang ang sa Japan ay 0.25 hanggang 0.75 porsiyento lang. Ibig sabihin, mahal na pautang. Ang sagot ng rehimen, mas madaling maglabas ng pera ang China – bukas samakatwid sa suhulankatiwalian at sabwatan. Ang masama pa, rekisito ng mga pautang ang paglahok ng mga Tsinong kontraktor sa mga proyekto.

Ang naunang pangulo na pumasok sa mga kontrata sa China ay si Gloria Macapagal-Arroyo – na siya ring itinuturing na arkitekto ng relasyong China-Pilipinas sa ilalim ng rehimeng Duterte. Sa panahon niya lumabas ang katiwalian sa proyektong NBN-ZTE, na nagkakahalaga ng US $329-M. Sa panahon din niya naganap ang proyektong Northrail na kung hindi naayos ang obligasyon ng bansa ay magbabayad ang Pilipinas ng US $100-M pataas. Sa ngayon, may tatlong proyektong priyoridad sa pagpopondo ng China: Chico River Pump Irrigation Project (US $60-M), New Centennial Water Source-Kaliwa Dam Project, at ang North-South Railway Project-South Line. Lahat nang ito, magpapalayas ng mga nakatirang katutubo at maralita, at sisira sa kalikasan ng bansa.

Kaalinsabay nito, pinayagan ni Duterte ang maramihang pagpasok ng mga ilegal na manggagawang Chinese sa Pilipinas, gayundin ng online gambling casino at online gaming. Papasok din ang isang kompanyang Chinese sa sektor ng telekomunikasyonsa bansa. Pulitika. Suportado ng China ang madugong “giyera kontra-droga” ng rehimeng Duterte. Nanawagan pa ito sa ibang bansa na suportahan din ang naturang kampanya. Nagpondo ito ng mga drug rehabilitation center, pampabango sa esensya ng kampanya na patayin ang mga pinaghihinalaang adik at tulak ng bawal na droga.

Kahit ang giyera ni Duterte sa Marawi, suportado ng China. Nagbigay ito ng libulibong armas na nagkakahalaga ng US $7.35-M para umano labanan ang mga terorista. Nagsusuportahan din si Duterte at ang China sa paggigiit sa prinsipyo ng “non-interference” o hindi pakikialam ng mga Kanluraning kapangyarihan sa mga isyu sa Asya – halimbawa sa United Nation Human Rights Council. Makikinabang ang China rito dahil gusto nitong maigiit sa pamamagitan ng lakas ang kontrol nito sa maraming bahagi ng Asya. Makikinabang si Duterte rito dahil gusto niyang makaligtas sa imbestigasyon at pagpaparusa sa kanyang madugong rekord sa karapatang pantao.

Premyo sa porma ng suhol at kurakot. Pakinabang ng pamilya Duterte at mga kroni sa komisyon mula sa mga pautang ng China na mataas ang interes at mga proyektong pang-imprastruktura na overpriced. Nakikinabang din sila sa malawakang smuggling at distribusyon ng ilegal na droga ng mga sindikatong kriminal na Chinese. Kapansin-pansing libu-libong maralita na ang pinatay sa “giyera kontra-droga” pero wala pang malaking druglord ang napapanagot.

(6) Ano ang tugon ng US sa harap ng lahat ng ito? Makakasandig ba tayo rito para tulungan tayo sa ginagawa ng China?

Makikita ang tugon ng US sa mga paglabag ng China sa teritoryo at yamang-dagat ng Pilipinas sa naging tugon nito sa insidente sa Recto Bank.

Nag-ingay ang US at nagbanta ng interbensiyong militar. Ayon mismo kay US Secretary of State Mike Pompeo, ang insidente’y puwedeng magtulak ng paggamit sa Mutual Defense Treaty ng 1951. Inanunsiyo rin nito ang pagpapalaot ng USS Stratton, isang US Coast Guard cutter, para umano protektahan ang teritoryo ng Pilipinas. Sabi naman ni Sung Kim, embahador ng US sa Pilipinas, na ang pag-atake ng mga milisyang dagat ng China ay puwedeng maghudyat ng interbensiyong militar ng US.

Sa madaling salita, sinasamanatala ng US ang mga paglabag ng China para palakihin ang presensiyang militar nito sa Pilipinas at sa West Philippine Sea. Katunayan, naganap nito lang ang mga pinakamalaking pagsasanay-militar sa pagitan ng US at Pilipinas.

Sa kabilang banda, taliwas sa sinasabi at pag-asa ng mga maka-US sa bansa, hindi naman makapagsabi ang US na ipaglalaban at poprotektahan nito ang interes ng Pilipinas sa West Philippine Sea. Dahil ang totoo, bagamat umiigting ang girian ng US at China, hindi pa hinog ang kalagayan para magdigmaan ang mga ito – lalo na para sa interes ng isang bansang mahirap katulad ng Pilipinas.

Ni hindi rin mabangga nang direkta ng US ang mga hakbanging maka-China ni Duterte. Ang ginagawa nito, pinagsasalita ang mga opisyal-militar at pamunuan ng Department of National Defense na mas matapat dito kaysa sa China laban sa mga hakbangin ng China at mga hakbangin ni Duterte na maka-China.

Katunayan, nakikipagmabutihan ang gobyerno ni Donald Trump sa rehimeng Duterte. Makikita ito sa pagpuri mismo ni Trump sa madugong “giyera kontra droga” ni Duterte.

Sa panig naman ni Duterte, pinapanatili niya ang mga kasunduan at patakarang pabor sa imperyalismong US sa Pilipinas. Para ito mapanatiling masaya ang kanyang among US, at para mapanatili ang suporta ng pamunuan ng militar na malinaw na maka-US. Kilala si Duterte sa pagligaw sa militar para mapanatili ang suporta sa kanyang paghahari.

Ibig sabihin, hindi makakaasa ang sambayanang Pilipino sa imperyalismong US na ipagtanggol ang Pilipinas laban sa China. Parehong ang gusto ng US at China ay palakihin ang kanilang presensiyang militar sa Pilipinas at West Philippine Sea – sa kapinsalaan ng teritoryo, yamang-dagat at soberanya ng Pilipinas.

Sa pampang ng West Philippine Sea, protesta ng mga manggagawa ng Kilusang Mayo Uno. Kontribusyon

(7) Ano ang dapat tindig nating mga Pilipino sa paglabag ng China sa ating teritoryo at yamang-dagat?

(a) Ang tindig ng sambayanang Pilipino, ay para sa tunay na pambansang kalayaan, soberanya sa ating mga teritoryo, at hudikatura sa ating mga yamang-dagat. Ipaglalaban ito sa sinumang lumalabag dito, China man o US. Ipaglalaban ito sa rehimeng Duterte na sunudsunuran sa naturang mga dayuhang kapangyarihan.

(b) Tutol tayo sa paglabag ng China sa ating teritoryo at yamang-dagat.Napakaraming puwede at dapat nating gawin para maipahayag ang ating pagtutol, hindi kailangan ang giyera. Pabor tayo sa paggamit ng lahat ng mapayapang paraan para ipaglaban ang ating teritoryo at yamang dagat.

(c) Partikular sa nangyari sa Recto Bank, dapat malakas na magpahayag ang gobyerno ng pagkondena, at maggiit ng kompensasyon at kaparusahan para sa mga nagpalubog sa bangkang Pilipino. Ganito rin ang dapat na mga hakbangin nito sa mga katulad na insidente na tiyak na magaganap sa hinaharap. Sa pagtanggi nito sa mga hakbanging ito, lalo nitong inilalantad ang sarili na tuta ng China.

(d) Dapat itigil ng China ang militarisasyon sa West Philippine Sea. Dapat itong umalis sa mga nilikha nitong artipisyal na isla. Dapat din itong magbigay ng kompensasyon kapalit ng pagkasira at pagkawasak ng kapaligirang pandagat.

(e) Kinokondena ng mga mamamayan ang pampulitikang pagsuporta ng China sa kontra-mamamayang mga patakaran ng rehimeng Duterte, tampok ang giyera kontra-droga at iba pang giyera.

(f) Dapat matamang suriin ang mga pang-ekonomiyang hakbangin ng China sa Pilipinas. Hindi puwedeng ituring na kapalit ng paglabag sa teritoryo at yamang-dagat ang mga pang-ekonomiya at pampulitikang hakbangin ng China. Hindi rin dapat na tumatapak ang mga hakbanging ito sa karapatang pantao, kalikasan at tunay na kaunlaran ng bansa. Hindi dapat malubog sa pagkakautang ang Pilipinas sa China.

(g) Tutol din ang mga mamamayan sa mga paglabag ng US sa teritoryo at yamang-dagat ng Pilipinas. Dapat ibasura ang Enhanced Defense Cooperation Agreement ng 2014, Visiting Forces Agreement ng 1999 at Mutual Defense Treaty ng 1951 sa pagitan ng Pilipinas at US. Dapat lumayas ang mga tropa at kagamitang Amerikano sa teritoryo at yamang-dagat ng Pilipinas.

(h) Tutol ang mga mamamayan sa pag-igting ng alitan ng US at China sa Pilipinas.Tutol tayo sa pagsasamantala nila sa mga usapin sa West Philippine Sea para palawakin ang kanilang presensiyang militar at pandagat sa anumang usapin. Hindi kapakanan ng Pilipinas ang pakay nila, kundi ang sariling imperyalistang interes.

(i) Kaalinsabay, dapat na inililinaw na ang katunggali ng bansa ay ang gobyerno ng China, hindi ang mga mamamayang Tsino. Gaya rin ng hindi ang mga mamamayang Amerikano ang kalaban, kundi ang imperyalismong US.

(j) Dapat kondenahin at labanan ang pagpapakatuta ni Duterte kapwa sa US (na pangunahing among imperyalista ng rehimen) at China (umuusbong na imperyalista na lumalakas ang kapangyarihan sa bansa). Dapat tutulan ang mga panlilinlang at kasinungalingan nito, tampok ang pagpapalabas na giyera ang kahulugan ng paggigiit ng teritoryo at yamang dagat ng bansa.

(k) Sinisingil at pinapanagot ng mga mamamayan si Duterte sa pagpapakatuta sa China at sa US. Tampok na bahagi ito ng napakarami na niyang krimen sa sambayanang Pilipino. Ang hindi niya paglaban para sa teritoryo at yamang-dagat ng bansa ay pagtataksil sa sambayanang Pilipino at patunay na hindi na siya dapat pang maging pangulo. #

Duterte selling out sovereignty for Chinese funding – IBON

Research group IBON said that the Duterte administration’s downplaying of the hit-and-run by a Chinese vessel of a Philippine fishing boat in the West Philippine Sea (WPS) shows how it gives more importance to Chinese funding over Philippine sovereignty.

On June 9, a Chinese vessel rammed and sank the Filipino fishing boat F/B Gem-Ver and left the 22 fishermen on board adrift at sea.

President Rodrigo Duterte’s first comment on the issue over a week after it happened, on June 17, was to dismiss it as a simple “maritime incident” being played up by “stupid politicians”.  

The president echoed the Chinese foreign ministry’s statement a few days earlier calling the boat sinking “an ordinary maritime traffic accident” and warning against “irresponsibly politicizing” the collision.

IBON explained that the Duterte administration’s position is most likely influenced by how it is courting billions in dollars in aid, debt and investments from China.

The government is reportedly seeking as much as US$14.3 billion in official development assistance (ODA) from China to finance 29 ‘Build, Build, Build’ infrastructure projects costing US$16.8 billion.

China ODA has already increased by 24,200% under the Duterte administration – from US$1.5 million in 2016 to US$364.9 million in 2018, said the group.

China ODA is seen as essential to fund flagship infrastructure projects.

Loan agreements with China have already become controversial for having terms disadvantageous for the Philippines and compromising its sovereignty.

The most expensive infrastructure project to be funded by China is the Philippine National Railway (PNR) South Long Haul Project worth US$3.3 billion.

China is also being targeted to fund the Mindanao Railway Project Phase 1 worth US$677 million.

IBON also noted surging foreign direct investments (FDI) from China.

China FDI increased from US$0.4 million in 2016 to US$163.4 million in 2018.

Moreover, the Duterte administration also managed to get pledges from Chinese companies of around US$12.1 billion during the second Belt and Road Forum for International Cooperation last April 2019.

Prime Minister Xi Jinping also pledged US$148 million in grants to help boost the Philippine economy during the forum.

The Duterte administration is not asserting the country’s sovereignty or upholding the rights of the Filipino fishermen for fear of jeopardizing the China aid and investments it is so eager for, said IBON.

It is desperate to stimulate the Philippine economy amidst its sluggish performance.

Growth of gross domestic product (GDP) fell to 5.6% in the first quarter of 2019 from 6.5% in the same period last year.  

IBON also warned that China has already been implicated in controversial deals gone bad where governments were pressured to give up strategic assets like ports.

China-funded projects around the world have also been hounded by allegations of hundreds of millions of dollars in corruption and overpricing.

IBON said that a truly independent foreign policy includes asserting the country’s sovereignty and upholding domestic economic development including the welfare of all Filipinos.

The Duterte administration should stop privileging China in Philippine territory just because it is promising so much financing, the group said. #

KODAO ASKS: Ano ang masasabi mo sa Recto Bank incident?

Reaksyon ng mamamayan hinggil sa insidente sa Recto Bank kung saan binangga ng isang barkong Tsino ang bangkang Filipino at saka iniwan na lamang ang 22 mangingisda. (Bidyo ni Jomaline D. Mamangun)

‘Busina’ protest vs Duterte’s pro-China stance on Recto Bank ramming

Activists held a protest action in Quezon City last June 19 and asked motorists to honk their vehicle horns to show solidarity with 22 fishermen whose boat was rammed by a Chinese ship and President Rodrigo Duterte’s obvious pro-China stance in the controversy.

In his speech during the rally, former Bayan Muna representative Neri Colmenares asked Duterte to side with the Filipino victims, adding the Philippines’ victory in the international tribunal gives the country a strong foundation to assert its rights over Recto Bank.